ตอนที่ 5: รวยด้วยทบต้น

วันนี้เม่ามารอชายชราแต่เช้า เขาสั่งโกโก้ร้อนแบบที่อังเคิลริชดื่มเมื่อวานเตรียมไว้ให้ด้วยหนึ่งแก้ว และไม่ลืมที่จะหยิบบทเรียนที่ได้เรียนไปวันก่อนมาทบทวน

“มาแต่เช้าเลยนะ โอ้ … สั่งโกโก้ร้อนไว้ให้ซะด้วย ขอบคุณมากๆ” ผู้เป็นอาจารย์ทักทายอย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นเครื่องดื่มถ้วยโปรดตั้งวางไว้พร้อม

“วันนี้เราจะเรียนอะไรกันดีครับ” เม่าทักด้วยสีหน้ากระตือรือร้น

“วันนี้ฉันไม่ค่อยอยากสอน แต่อยากชวนเธอเล่นเกมสักเกมหนึ่ง ลองดูมั๊ย” อังเคิลริชย้ิมตาเป็นประกาย

“ได้เลยครับ เกมอะไรครับ”

ชายชราล้วงกระเป๋าเสื้อ หยิบลูกเต๋าขึ้นมาหนึ่งลูก พร้อมอธิบายกติกา

“ฉันกับเธอผลัดกันทอยลูกเต๋าคนละตา ใครได้มากกว่าในตานั้นเป็นผู้ชนะ และจะได้รับเงิน 1 บาทจากผู้แพ้” ชายชราอธิบาย

เม่านั่งฟังกติกาแบบผ่านๆ คิดไกลเลยไปจากสิ่งที่อังเคิลริชเล่า เพราะเขายังไม่รู้เลยว่า การทอยลูกเต๋าวันนี้จะให้บทเรียนอะไรดีดีกับเขาได้

“เราจะเล่นกัน 30 ตา โดยในแต่ละตา เงินรางวัลจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวไปเรื่อยๆ”

“ไม่น่ายาก ผมตกลงเล่นกับคุณ”​ เม่าสรุปความโดยไม่คิด

“เธอไหวจริงเหรอ” ชายชราทำหน้ามีเลศนัย

เม่านิ่งไปสักครู่ ทุกครั้งที่อังเคิลริชทำหน้าแบบนี้ มักเป็นช่วงเวลาที่เขาอยากให้เม่าคิด และไตร่ตรองอะไรสักอย่าง แต่ก็นั่นแหละ คราวนี้ไม่เห็นมีอะไรซับซ้อนซ่อนเร้น เม่าจึงตกปากรับคำ

“มาดูกัน สมมติว่าผมชนะเกมที่ 1 ผมได้เงินรางวัล 1 บาท ถูกต้องมั๊ย” อังเคิลริชทบทวนกติกา

“ถูกต้องครับ”

“แล้วถ้าคุณชนะเกมที่สองหละ ผมจะต้องจ่ายให้กับคุณเป็นเงินเท่าไหร่”

“ก็สองบาท” เม่านึกปรามาสในใจว่าคำถามง่ายๆแบบนี้เด็ก ป.1 ก็ตอบได้

อังเคิลริชวาดตารางอันหนึ่งลงในสมุดโน๊ตของเขา

Screen Shot 2557-10-16 at 11.53.54 AM

เม่าพยักหน้าเห็นด้วย เพราะมันไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าคณิตศาสตร์ธรรมดาๆ

“ยังยืนยันที่จะสู้กับฉันในเกมที่ 30 หรือเปล่า” อังเคิลริชถามย้ำ

“แน่นอนครับ ไม่มีปัญหา”

Screen Shot 2557-10-16 at 11.54.40 AM

“เฮ้ย … 524,288 บาทเลยเหรอ” เม่าอุทานด้วยความตกใจ

“นี่แค่รอบที่ 20 นะ ยังยืนยันจะแข่งกับฉันในเกมที่ 30 อยู่มั๊ย” ชายชราท้าทาย

เม่านิ่งไม่ตอบ เพราะเร่ิมจะเดาอะไรบางอย่างออกแล้ว ถึงตรงนี้อังเคิลริชหยุด แล้วส่งสมุดโน๊ตให้เม่าคำนวณต่อเอง

Screen Shot 2557-10-16 at 11.55.39 AM

“พระเจ้า 5 ร้อยล้านเลยเหรอ อะไรมันจะขนาดนั้น” เม่าแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขามองตารางทั้งหมดอีกครั้งโดยละเอียด แต่ก็ไม่พบบรรทัดใดที่คำนวณผิด

“ผลลัพธ์ที่เธอเห็น คือ พลังของผลตอบแทนแบบทบต้น ซึ่งเป็นเรื่องปกติธรรมดา ไม่ใช่อะไรที่มหัศจรรย์” อังเคิลริชอธิบาย

“ไม่มหัศจรรย์ได้ยังไงครับ จากเงินบาทในเกมแรก กลายเป็น 500 ล้าน”

“ที่ยกตัวอย่างนี่เป็นอัตราผลตอบแทนแบบสุดโต่งไปสักนิด แต่ก็เพื่อให้เห็นภาพว่า พลังของผลตอบแทนทบต้นสามารถพาเธอไปสู่ความมั่งคั่งได้อย่างไร” ชายชราหยุดนิดหนึ่ง เหมือนตั้งใจรอคำถามจากเขา

“ในชีวิตจริงมีหรือเปล่าครับ” เม่าถามด้วยความสนใจ

“มีสิ มีการลงทุนตั้งหลายอย่างที่ให้ผลตอบแทนแบบทบต้นได้” ชายชรายิ้ม

“ตลาดหุ้นทำได้อย่างนี้หรือเปล่าครับ”

“ได้สิ ถ้าเธอลงทุนเป็น อัตราผลตอบแทนทบต้น 10-15 เปอร์เซ็นต์เป็นเรื่องที่สบายมาก ลองคิดดูสิว่าถ้าเธอลงทุนเงิน 1 ล้านในตลาดหุ้น ที่อัตราผลตอบแทนแบบทบต้น 10 เปอร์เซ็นต์ ผ่านไป 20 ปี เงินลงทุนของโตจะเติบโตขึ้นไปเป็นเท่าไหร่” ชายชราตั้งคำถาม

“ผมคำนวณไม่เป็นครับ”

ชายชราทำการดาวน์โหลด เปิดโปรแกรมคำนวณในแท็บเล็ต และสอนวิธีใช้งานให้กับเม่า

“6,727,500 บาท ไม่เลวเลยนะครับ” เม่าแอบยิ้ม

“แล้วถ้าผลตอบแทน 12 เปอร์เซ็นต์หละ” ชายชราตั้งโจทย์ใหม่ให้เม่า

“9,646,293 บาท” เม่าคำนวณอย่างคล่องแคล่วมากขึ้น

“14 ปีหลังมานี่ ตลาดหลักทรัพย์ให้ผลตอบแทนเฉลี่ยเกินปีละ 14 เปอร์เซ็นต์เสียด้วยสิ” อังเคิลริชเริ่มสนุกด้วย

“13,743,489 บาท”

เม่ามองตัวเลขบนแท็บเล็ตแล้วนิ่งเงียบไปสักครู่ คิดทบทวนไปมา ด้วยอัตราผลตอบแทนแบบทบต้น มันทำให้เขาเริ่มเห็นหนทางที่จะร่ำรวยได้จริง ความร่ำรวยที่เขาเคยฝันไว้ มันทำได้จริงๆ

“เธอรวยได้ และรวยแน่ ถ้าเธอทำตามในสิ่งที่ฉันสอน” อังเคิลริชเอ่ยขึ้นมาเหมือนรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“อัตราผลตอบแทนที่แตกต่างกันเพียงไม่กี่เปอร์เซ็นต์ ทำให้ผลลัพธ์แตกต่างกันขนาดนี้เลยเหรอครับ”​ เม่าถาม

“เธอก็เห็นอยู่แล้วนี่ ไม่เห็นต้องให้ฉันตอบเลย” ชายชราพูดพลางจิบโกโก้ที่เริ่มเย็น

“ดูแล้วไม่ยากเลยนะครับ” เม่ายิ้ม

“ใช่ … มันเรียบง่าย แต่มันไม่ง่ายอย่างที่เห็นหรอก”

สิ่งที่ชายชราพูดกระตุกต่อมความฝันของเขาและทำให้สติกลับมาอยู่ในร้านกาแฟอีกครั้ง

“ทำไมละครับ”

“ก็อย่างที่ฉันบอก มันเรียบง่าย แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะทำกันได้ ถ้าหากไร้ซึ่งความรู้ วินัย และนิสัยของการเป็นคนรวย”

อังเคิลริชหยิบสมุดโน๊ตของเม่าไป พร้อมกับตั้งใจวาดภาพๆหนึ่งอยู่นานสองนาน ภาพดังกล่าวเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนหัวตั้งดังรูป

Screen Shot 2557-10-16 at 11.56.38 AM

“การลงทุนในหุ้น เธอจำเป็นจะต้องมีเงินลงทุนจำนวนหนึ่งจริงมั๊ย คำถามคือ เธอจะเงินนั้นมาจากไหน” ชายชราตั้งคำถามอีกครั้ง

“เก็บออมไงครับ” เม่าตอบไปตามสิ่งที่เขาทำ

“นั่นคือข้อดีของเธอ คนจะรวยจะรู้จักเก็บออมเงินที่หามาได้ และเอาเงินออมที่สะสมได้นั้นไปลงทุนในทรัพย์สินเพื่อสร้างรายได้ แล้วค่อยเอารายได้ที่ว่านี้ไปจับจ่ายใช้สอยทีหลัง” อังเคิลริชพูดพลางชี้ไปยังครึ่งบนของสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน

“แล้วคนจนละครับ” เม่าถามด้วยอดใจรอไม่ไหว

“คนจนนั้นตรงกันข้าม พวกเขาหมดเงินที่หามาได้ไปกับการบริโภค จ่ายโน่น จ่ายนี้ เต็มไปหมด เหลือติดกระเป๋าเท่าไหร่ ถึงเริ่มคิดถึงเรื่องการลงทุน” อังเคิลริชชี้ด้านล่างของขนมเปียกปูน

“คนรวยคิดถึงการลงทุนก่อนการบริโภค ในขณะที่คนจนทำในสิ่งตรงกันข้าม”

“คนรวยอดทนรอคอยความสำเร็จได้ ในขณะที่คนจนทำในสิ่งตรงกันข้าม”

“คนรวยมีระเบียบวินัยในการออมและลงทุน ในขณะที่คนจนทำในสิ่งตรงกันข้าม” เม่าสรุปเป็นบทเรียนของตัวเองในวันนี้

“ยังมีอีกหลายเรื่องที่เธอต้องเรียนรู้นะพ่อหนุ่ม ผลตอบแทนแบบทบต้นเป็นเหมือนดาบสองคม คนใช้เป็นก็จะรวยง่าย รวยแน่ แต่ถ้าใช้ทางผิด ก็จนง่าย และจนแน่เช่นกัน”

รวยง่าย รวยแน่ แค่ลงทุนเป็น … เม่านั่งท่องประโยคนี้อยู่ทั้งวัน

———— จบตอนที่ 5 ———-

อ่านต่อ …. ตอนที่ 6: คำสัญญา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s